Με τέτοιους φίλους

"Ο κόσμος αρχίζει να αποδέχεται το έργο μου. Θα πρέπει να βρίσκομαι προς το τέλος της καριέρας μου", λέει ο συγγραφέας Jonathan Franzen. Το επόμενο στάδιο, όπως αρμόζει στους ιδιαίτερα ικανούς, είναι να του ανοίξουν οι λιγότερο ικανοί ημερομηνία θανάτου στο βιογραφικό του - η παυλίτσα πλάι στην ημερομηνία γέννησης, χαιρέκακη αγαρμπιά που υποδηλώνει ότι κάποιος έχει ήδη γίνει λήμμα. Καλύτερα έτσι παρά ως προτομή σε κάποιο κατουροβριθές πάρκο, παρέα με όλους όσους θυμόμαστε από τη μέση και πάνω, με τα μαρμαρένια σακάκια τους και φυσικά χωρίς τα χέρια και τα πόδια τους που τριγυρνάνε έκτοτε ορφανά.

Βιτζότρατες

Όπου και αν πας, υπάρχει πάντα ένας "παλιός". Ανάλογα με το τι έχει να χάσει, είτε χαμογελάει είτε μουγκρίζει. Ακολουθεί οδηγίες, ή απλώς βγάζει απωθημένα. Σε διάφορα χρώματα.

Ατίθασα φουγάρα

 

‘Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας βλέπεις να κυκλοφορούν άτομα με μισά χέρια, χωρίς το ένα πόδι, χωρίς κεφάλι ...’. Σχόλιο σε συζήτηση για τις παραδοσιακές μεθόδους αλιείας με δυναμίτη. Μετά από σύντομη αμήχανη παύση, η συζήτηση στρέφεται στην καπνοαπαγόρευση, μια από τις default ρυθμίσεις κουβέντας των καιρών. Λίγο πριν αρχίσουν να αναδύονται τα χασμουρητά, κάποιος αναφέρει τους επώνυμους καπνιστές.

Λευτεριά στον φυλακισμένο θεριακλή λέμε όλοι, αλλά δεν είναι απαραιτήτως πολιτικό το θέμα («Σήμερα μας απαγορεύεται το κάπνισμα, αύριο τι θα ακολουθήσει»). Αν π.χ. απαγορευόταν ξαφνικά η δημόσια κατανάλωση ραβανί - και επειδή παχαίνει παθητικά όσους προσπαθούν να κάνουν δίαιτα - δε θα σήμαινε ότι το επόμενο στάδιο είναι η απόλυτη κατάργηση των ατομικών ελευθεριών, η απαγόρευση της κυκλοφορίας, τα βασανιστήρια, η επιστροφή της «αγωγής του πολίτη» στα σχολεία, κλπ. Άλλες απαγορεύσεις ενδέχεται να περιέχουν τέτοιους κινδύνους.

Αντίθετα, η συζήτηση για την απαγόρευση του καπνίσματος μπορεί να ήταν πιο ενδιαφέρουσα ως ευρύτερη κουβέντα σχετικά με την πάταξη των ηδονών. Ιδίως από τη στιγμή που τα επιχειρήματα υπέρ της καπνοαπαγόρευσης που επικαλούνται τη δημόσια υγεία στην Πόλη των Αιωρούμενων Μικροσωματιδίων είναι προφανώς άκυρα. Εξίσου συναρπαστικό ένα τυφλό σημείο του επιχειρήματος της δημόσιας υγείας: στα μπαρ δεν μπορείς να καπνίσεις, αλλά μπορείς να πιεις άφοβα δέκα μπόμπες (που απαγορεύονται και αυτές, αλλά λιγότερο), και μετά να μπεις στο αυτοκίνητό σου για το Νυχτερινό Ράλι Διπλωπίας προς το σπίτι (που έμενες πριν 10 χρόνια, συνήθως), παρέα με ό,τι μαζέψει ο προφυλακτήρας σου.

(φωτό knock knock)

Κορνίζα

Το σχέδιο Kατάρευσε

Και ένα σχόλιο από τους Midnight Oil

(φωτό Happy Carpenter)

Ριχάρδος ο Γ

'Dive, thoughts, down to my soul'

(φωτό Saturdays)

Για δύο χέρια

Ιεροτελεστία της ανοίξεως

(φωτό LISnews)

Γουόκμαν

'Και τώρα ξέρω πώς ένιωθε η Ζαν Ντ’Αρκ, καθώς οι φλόγες έγλειφαν την γαμψή της μύτη και το γουόκμαν της άρχιζε να λιώνει'

(Και μια συνέντευξη του Big Mouth: 'Έχεις δίπλωμα οδήγησης;' 'Τώρα, τι ανούσια και ξενέρωτη ερώτηση είναι αυτή;' - ευχαριστώ Alex)

(φωτό ΝΜΕ)

Το κλάσμα που μας ξέφυγε

Το θαύμα της φωτογραφίας, της δυνατότητας αποτύπωσης αυτού του κλάσματος που αιώνες μας διέφευγε και που τώρα μπορεί και αυτό να γεμίσει ολόκληρα άλμπουμ με τις σκηνές που, μπροστά στα μάτια μας, δεν βλέπαμε. Μια σταγόνα γάλα ακριβώς τη στιγμή που αναπηδά πάνω σε κάποια επιφάνεια προσποιούμενη πλαστικό τασάκι σκονισμένης πανσιόν, το παπούτσι λίγο πριν σμίξει με την αντανάκλασή του θρυμματίζοντας το νερό, οι δρομείς καθώς τερματίζουν με διάπλατα χέρια και στόματα, χτυπημένοι από αφανές ωστικό κύμα, το χτύπημα του μποξέρ που προκαλεί μια έκρηξη ιδρώτα και σάλιου. Και φυσικά, χιλιάδες φωτογραφίες με κόκκινα μάτια, με τα ημίκλειστα βλέβαρα και το χαμόγελο του κρετίνου (ή τα ορθάνοιχτα μάτια και τα σφιχτά σαγόνια του μανιακού), με γεμάτα στόματα, ανοιχτά φερμουάρ, και με μακροσυγγενείς που κοιτάνε στη ζούλα το ντεκολτέ της νύφης.

(κάτω φωτό Awkward Family Photos)

Captain Sensible

Οι πρώτη πεντάδα σε προτιμήσεις αναγνωστών από όλο τον κόσμο -   κατηγορίες 'most viewed' και 'most mailed' - από το yahoo news, κάποια τυχαία ημέρα που τα κύρια άρθρα της ιστοσελίδας αναφέρονται στο καθημερινό μακελειό στη Μέση Ανατολή: "Γυναίκα πεθαίνει στην καμινάδα του σπιτιού του εραστή της", "Μαμά σώζει το παιδί της με αγκαλιά-θαύμα", "Τρόμος στον αέρα από έκρηξη τουρμπίνας", "Τουρίστας πατάει αχινό στην Ελλάδα και πεθαίνει", "Τον βρήκαν στον πάγο μετά από 20 χρόνια".

"Ιδιαίτερα καθησυχαστικός ο πιλότος του αεροπλάνου" ακούμε στη σχετική είδηση για την τουρμπίνα. Μετά μαθαίνουμε ότι είπε στους επιβάτες ότι εξερράγη μια από τις μηχανές. Πραγματικός γίγαντας ψυχολογικής διαίσθησης, αφού δεν τους είπε με τσιριχτή φωνή να βάλουν τα διαβατήρια στο στόμα τους.

Στον επόμενο τόνο

Γιατί έτσι ξυπνάμε όλοι κάθε πρωί...

(φωτό Kitsune Noir)

'Θέλει να τη βιάσουν'

"Η ζωή θα γινόταν πιο ενδιαφέρουσα με εκείνους τους ανέραστους που δεν συγκινούνται μπροστά στο φαινόμενο;" ρωτά ο Τσόκλης εξυμνώντας το πάθος, τη ζωντάνια, ακόμα και την αυτοθυσία του βιαστή.

Παραμένει ανοιχτό ερώτημα, μεταξύ άλλων ερωτημάτων, για ποιους ή ίσως ποιες θα γινόταν η ζωή "πιο ενδιαφέρουσα". Όπως και αν τόσα χρόνια ο βιασμός θεωρείται αποτρόπαιος επειδή, όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί, δεν μπορούσαμε να δούμε την ποιητική, την καλλιτεχνική, την αντρίκια πλευρά του.

Στην απάντησή του, ο καλλιτέχνης μάλλον υποθέτει ότι η απόρριψη του 'ερωτισμού' του βιασμού είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας που είναι 'ευνουχισμένη και αδιάφορη στον έρωτα'. Διάγνωση που έχει κάποιες ομοιότητες με αυτόν που πιστεύει ότι αν κάποια γυναίκα δεν ενδώσει στο καμάκι του, σίγουρα είναι ανέραστη.

Πάντως - μια και είναι πρόσφατο γεγονός - ο βιαστής της Κέρκυρας δήλωσε 'ξέρω ότι καμία γυναίκα δεν θα με δεχόταν'.

(φωτό Piero Manzoni Merda d'Artista)

Ο Μέγας Φιλικός

"Αυτά συμβαίνουν", δήλωσε ο αρχηγός των Σέρβων Krstic αφού είχε πετάξει την καρέκλα στον Μπουρούση, εννοώντας μάλλον ότι αυτά συμβαίνουν στους φιλικούς αγώνες. "Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ" είπε μετά, χωρίς ωστόσο να είναι σαφές ποιο βράδυ εννοούσε. Σε κάθε περίπτωση, ήταν ο πλέον αποτελεσματικός τρόπος να κλέψει την παράσταση, ιδίως από τη στιγμή που είχαν αρχίσει να γίνονται βαρετά τα αντρίκια χαστουκάκια Φώτση-Teodosic. Επίσης, από το βίντεο γίνεται απολύτως ξεκάθαρο ότι η ρίψη της καρέκλας ήταν όντως καθαρή κίνηση "αυτοάμυνας" (τον στρίμωξαν όλα αυτά τα ψηλά παλικάρια), όπως ισχυρίστηκε και ο Ivkovic.

"Απίστευτο", είπαν όσοι γνωρίζουν τον Krstic, "είναι μια χαρά παιδί, συνήθως είναι τόσο ήρεμος". Βέβαια, η ιδέα κάποιου ανθρώπου που τη μια είναι "τόσο ήρεμος" και την άλλη πετάει καρέκλες στα κεφάλια άλλων παικτών κάθε άλλο παρά καθησυχαστική είναι. Πιο καθησυχαστικό θα ήταν αν έλεγαν, "ναι, έχει ένα ζήτημα με τα νεύρα του". Μετά το συμβάν, o Αμερικάνος coach καλού-κακού εντείνει τις προετοιμασίες της ομάδας του, αναμένοντας τον δικό του φιλικό.

Ο,τι και να πει κανείς, το πιο απολαυστικό σημείο του περιστατικού είναι χωρίς αμφιβολία το βίντεο, με τους παίκτες να ραπίζονται με βραδεία οργή, καθώς ξεσπούν και παράπλευρες εστίες χαστουκιών, και, σε ορισμένες γωνίες του καρέ, απρόσμενων αγκαλιών.  Το sportscasting συνεχίζεται ακριβώς σαν να πρόκειται για αυτονόητη μετάλλαξη του μπάσκετ, με σχολιασμό και μικρές παρατηρήσεις για τις επιδόσεις του κάθε μονομάχου.

I sink, therefore I was

Άψογη συνεννόηση μεταξύ των δυο παραδόσεων.

Η εποχή της αντιγεγονικής πατάτας

Πριν από πολλά χρόνια, ο εξαίρετος φιλόσοφος Thomas Nagel αναρωτιόταν πώς είναι να είσαι νυχτερίδα. Ήταν ερώτηση-τρικ, γιατί ακόμα και αν κάποιος κατόρθωνε να το φανταστεί, δεν είχε τρόπο να διαπιστώσει αν όντως έτσι αισθάνονται οι νυχτερίδες. Έτσι, η μόνη δυνατή απάντηση στο ερώτημα του Νάγκελ ήταν 'έτσι αισθάνονται οι νυχτερίδες, όπως ακριβώς αισθάνομαι και εγώ τώρα'. Ή, ακόμη χειρότερα για μια παράδοση που επαίρεται για τη γνωσιολογία της,

'Πώς ξέρεις ότι πράγματι έτσι αισθάνονται;'
'Το νιώθω'.

Μέσα στα χρόνια έγινε σαφές ότι το ζήτημα απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και ότι μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε αναλυτική τρέλα: αν δεν μπορούσες να φανταστείς πώς είναι να'σαι νυχτερίδα, είχες περιορισμένη φαντασία. Αν όμως τα κατάφερνες και το'λεγες, ήσουν κακός φιλόσοφος. Μόνο οι μπιχεβιοριστές για άλλη μια φορά δεν είχαν πρόβλημα: "τα κατάφερες!", "α, ναι; για φαντάσου...".

Όμως, ενώ κάλπαζε αυτή η συζήτηση, κανείς δεν είχε προσέξει ότι σε μια άλλη γωνιά της αναλυτικής φιλοσοφίας, ένας άλλος εξαίρετος νους, ο JL Mackie, προσπαθώντας και αυτός να διαπεράσει την 'εγωκεντρική' μεμβράνη, αυτή τη φορά με το πιρούνι της ηθικής, αναρωτιόταν πώς είναι να είσαι πατάτα. Σε ένα σημαντικό βήμα για την ηθική των λαχανικών, ο Μackie αναρωτιέται πώς είναι να είσαι πατάτα, υπενθυμίζοντάς μας ότι και οι πατάτες έχουν και αυτές τις απαιτήσεις και τις ανάγκες τους.

"The weather is such as I would favour if I were a potato-grower - or, more dubiously, if I were a potato ... the potatoes themselves have what we can regard, perhaps by analogy with human beings, as their wants or needs" - JL Mackie, Ethics: Inventing Right and Wrong.

(ευχαριστώ για την επισήμανση)

Δεν είναι μόνο μπερδεμένο

"Είναι μπερδεμένο" : Τριγυρίστε αμέριμνοι στον λαβύρινθο των αμερικάνικων κοινοτοπιών για το σεξ, τον γάμο, τις σχέσεις, και, φυσικά, την ηλικία. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι χαρακτήρες και οι παρέες τους συμπεριφέρονται με τη μανιοκαταθλιπτική αισιοδοξία που μπορούν να νιώσουν μόνο οι αγγλοσάξονες με προτίμηση σε γαλλικά προϊόντα που αδυνατούν να προφέρουν. Μικρό το κακό, ως παράπλευρο όφελος μαθαίνουμε σε τι οφείλεται το σχήμα του κρουασάν - αυτού του συμβόλου του γαλλικού πολιτισμού - σε μια σκηνή που θυμίζει έντονα το φλερτ μεταξύ Μούρ και Σουέζι, τότε που το Χόλιγουντ απεικόνιζε όψεις της ενήλικης σεξουαλικότητας μέσα από τη γοητευτική τέχνη του πηλού. Απολαύστε επίσης μια σχετικά καλογερασμένη Μέριλ – «τι καλά που κρατιέται», είπαν κομψές κυρίες με τα διπλά της χρόνια και μπιζού - έναν Μπόλντουιν σαν πρησμένο πιτ μπούλ, και έναν Μάρτιν με εκφράσεις και βλέμμα που δίνουν τη δική τους άνιση μάχη κάτω από μια κρούστα μεικ-απ.

Pino from Pompeii

Ελλάδα, circa 1983: κάθε ντισκόβιος που σεβόταν τον εαυτό του ήξερε απ’έξω τα λόγια του Pino, τόσο απ’έξω που δεν καταλάβαινε γρι (εκτός από την κάπως πιο γνώριμη λέξη «πατάτα», περίπου στο 2:11). Είχαν κυκλοφορήσει διάφορες φήμες για το τι θα μπορούσε να λέει, αλλά η επικρατέστερη ήταν ότι πρόκειται για εξιστόρηση χυλόπιτας-on-the-dancefloor. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για θαυμάσιο δείγμα χορευτικής δεινότητας και αισθητικής, βάθους 30 ετών.

Λοιπόν;

Έχει ενδιαφέρον η μέχρι στιγμής υποτονική αν όχι ανύπαρκτη αναφορά των κύριων οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως για παράδειγμα η Διεθνής Αμνηστία και το Παρατηρητήριο του Ελσίνκι, στα σχέδια για απέλαση περισσοτέρων από 700 Ρομά και την καταστροφή 50 καταυλισμών στην Γαλλία. Ενώ είναι ένα από τα κύρια θέματα στον διεθνή Τύπο, με δυσκολία βρίσκει κανείς κάποια είδηση στις ιστοσελίδες των δυο οργανώσεων, οι οποίες συνήθως δεν χάνουν λεπτό όταν επισημαίνουν παραβιάσεις στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες. Και καλά κάνουν, αλλά μέσα στα χρόνια είναι εμφανής μια κάποια επιείκεια προς τις παραβιάσεις χωρών που όχι μόνο δεν είναι σημεία εισόδου (και άρα έχουν ένα γεωγραφικό προτέρημα) αλλά έχουν και βαρύ ιστορικό μητρώο συμπεριφοράς προς άλλους λαούς. Το παράδοξο είναι ότι συχνά οι χώρες με ακριβώς αυτό το παρελθόν δείχνουν και το μεγαλύτερο ζήλο, αν και θα έπρεπε να κρατάνε λίγο χαμηλότερο προφιλ στο συγκεκριμένο θέμα.

(Φωτό Old Chum)